Het allereerste idee voor Magnetar, of eigenlijk zijn prequel, kreeg ik ergens in 2008 of 2009 tijdens een geschiedeniscollege waarin Max Weber en zijn ‘onttovering van de wereld‘ ter sprake kwamen. Ik dacht: ‘Goh, zou het niet leuk zijn om iets met de hértovering van de wereld te doen? Magie terugbrengen in de wereld?’

De ironie wil natuurlijk dat in plaats van de hértovering van de wereld, Magnetar in zekere zin juist de ultieme ónttovering van de wereld is. Magie keert dan wel terug in de wereld, maar als deel van de wetenschap en niet meer als iets overklaarbaars, iets mysterieus. Het is nu iets dat (grotendeels, althans) berekend kan worden. De ‘magie’ van magie is er een beetje af.

In de loop van 2009 en 2010 kristalliseerden de personages en de verhaallijn min of meer uit en schreef ik een paar duizend woorden aan losse scènes. Om redenen die ik me niet meer kan herinneren besloot ik om schrijven aan Magnetar (en niet het prequel Supernovae) tot een van mijn goede voornemens van 2011 te maken. Na twee woorden streepte ik het van de lijst; ik had er per slot van rekening ‘aan geschreven’. Begin 2012, echter, had ik een complete eerste versie in mijn handen!

Halverwege 2012 werd ik vervolgens door een kennis gewezen op de Luitingh Fantasy schrijfwedstrijd, waar Magnetar prima in leek te passen. Ik kwam terecht op het forum van Magic Tales, leerde veel leuke mensen kennen van wie ik veel geleerd heb (en nog steeds leer!) en herschreef Magnetar. Uiteindelijk wist mijn ‘sciencefiction met een vleugje fantasy en een scheutje romantiek’ de longlist te halen.

Inmiddels is Magnetar alweer een paar maandjes te koop via uitgeverij Zilverbron en heb ik na een aantal lezersreacties vandaag ook de eerste officiële recensie binnen. (Eh, YA zou ik het overigens niet willen noemen. Volgens mij zitten er daarvoor te veel seksscènes in?) Het is heel leuk om te zien hoe verschillende mensen verschillend reageren op mijn verhaal! Persoon 1 vond het begin doodsaai en had het er het liefst uit gegooid, terwijl anderen het begin juist het leukst vonden. Veel mensen vinden mijn personage Lysander ‘Luuk’ Janssen leuk en sympathiek, terwijl anderen (waaronder de recensent van Fantasywereld) hem maar niks vinden. En over het personage dat ik misschien nog wel het leukst vind om te schrijven, Paul MacKenzie, heb ik nu ook al meerdere malen gehoord dat mensen echt een hekel aan hem hadden. Mijn arme, onbegrepen schatje, haha. (Hoewel ik moet toegeven dat hij overkomt als een manipulatieve klootzak.) Wel gaaf dat mijn personages zo’n reactie op weten te roepen!

…en nu ga ik rap m’n haar een paar tinten donkerder verven. Morgen weer cosplayen als Gwen Cooper (Torchwood) op de fanclubdag van de Dutch Time Travellers’ Association! (En ja, de zin ‘Waarom moest toch iedereen — vrouw, man, alien — altijd als een blok voor haar broer vallen?’ op p. 281 is uiteraard een referentie aan Captain Jack Harkness uit Torchwood en Doctor Who. 😛 )