Na deel I (het ekpyrotische universum) en deel II (etherenergie, magiërs en HSP’s) nu deel III, over auraresonantie en het metaconcert. Pas op: bevat spoilers voor Magnetar! (En een overdosis aan haakjes.)

Let op: in de nieuwe versie is Lysander ‘Luuk’ Janssen omgedoopt tot Maxander ‘Max’ Janssen en worden magiërs ‘meta’s’ genoemd (kort voor ‘persoon met metavaardigheden’).

Auraresonantie

Het begrip ‘auraresonantie’ wordt regelmatig genoemd in Magnetar. Het is waar Luuk Max naar op zoek is en het is iets dat Cassie vreselijk zou vinden. Het komt erop neer dat twee mensen zo ‘in fase’ zijn met elkaar (‘op dezelfde golflengte zitten’) dat ze elkaars emoties voelen alsof het hun eigen emoties zijn. De vergrotende trap van auraresonantie is de ‘magische klik’, waarbij de aura’s van twee mensen zodanig heftig op elkaar reageren dat bijvoorbeeld het licht uitvalt. 

Luuk Max vindt de magische klik heel inspirerend en heeft al flink wat scharrels versleten in zijn zoektocht ernaar. (Hoewel hij als hij heel eerlijk is ook best wel weet dat de kans op auraresonantie/de magische klik groter is met iemand op wie je al heel erg ingespeeld bent.) Hij is ervan overtuigd dat auraresonantie en de magische klik er alleen tussen twee magiërs kunnen zijn. Wanneer hij Niamh ontmoet, blijkt dat echter niet waar te zijn.

En tja, eigenlijk had hij dat ook wel kunnen voorspellen. Als je twee mensen die zo gevoelig zijn op andermans emoties als hijzelf en Niamh bij elkaar zet, is het vrijwel onvermijdelijk dat ze met elkaar in resonantie raken. Auraresonantie is eigenlijk pas een prestatie wanneer het optreedt tussen niet-HSP’s. (Zie bijv. Leander en Kasper. In Singulariteit, het vervolg op Magnetar, zit nog een voorbeeld van auraresonantie met een niet-HSP.)

(Eenzijdige auraresonantie is overigens weer een ander verhaal. Wanneer HSP-magiër Luuk Max zijn muur laat vallen, is hij altijd in resonantie met zijn partner, maar doordat deze andersom niet in resonantie is met hém, ontstaat er geen feedbackloop zoals er tussen Luuk Max en Niamh wel het geval is.)

Het metaconcert

De term ‘metaconcert’ (of ‘metabundeling’) heb ik opgepikt in mijn favoriete SF-serie ooit: Het Galactisch Bestel van Julian May. Het metaconcert is de overtreffende trap van auraresonantie. Twee magiërs zijn op dit punt zó in fase dat ze denken en handelen als één persoon. Ze behouden wel hun eigen identiteit. [Edit (oktober ’22): in de nieuwe versie van Magnetar wordt niet meer gesproken van magie en magiërs, maar van metavaardigheden en meta’s.]

Onnodig te zeggen dat iemand als Luuk Max het idee van het metaconcert fantastisch vindt, maar dat Cassie er niet aan moet denken. Zij zou nooit iemand genoeg vertrouwen om zó veel te delen. Luuk Max is daar veel makkelijker in, hoewel het hem weleens vies tegen zou kunnen vallen.

In het metaconcert is sprake van synergie: het geheel is groter dan de som der delen. In hun eentje zouden Leander en Kasper Sphinx niet aankunnen en met zijn tweeën misschien ook niet, maar in metabundeling wel.

Omdat dit derde deel wat korter is dan de eerste twee hier nog een plaatje. (Met de voor ons zichtbare dimensies op de x-as en de onzichtbare uitgerolde dimensie op de y-as. Niet op schaal omdat het dan wel heel platte stokmannetjes zouden worden.)