Wow, mijn laatste bericht hier dateert van 21 maart 2020. Dat is echt vlak voordat ‘the shit hit the fan‘. Ik denk dat ik hooguit een paar dagen daarna hoorde dat er een nevenbevinding was gevonden bij de NIPT (Niet-Invasieve Prenatale Test) die erop wees dat ik mogelijk een vorm van leukemie had. Een paar weken later hoorde ik eerst met de 20-wekenecho dat mijn zoontje een ernstige aangeboren hartafwijking had en de week erop dat ik niet chronische lymfatische leukemie had, maar myelodysplastisch syndroom, met een vrij hoog risico dat het zich zou ontwikkelen tot acute myeloïde leukemie. De enige mogelijke behandeling was een riskante allogene stamceltransplantatie, waarbij ik stamcellen van een onbekende donor zou ontvangen. Gelukkig werd het wel verantwoord geacht om te proberen de zwangerschap te voldragen.

Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder en zijn mijn zoontje en ik er allebei nog! (Maar mijn moeder helaas niet meer.) Hij heeft een paar weken geleden alweer zijn tweede verjaardag gevierd. Behalve zijn litteken merk je eigenlijk helemaal niks aan hem, en dat terwijl hij de eerste 4 maanden van zijn leven op de kinder-IC heeft doorgebracht en in totaal 8 keer geopereerd is (waarvan 4 keer openhart). Zelf heb ik drie keer een maand in het ziekenhuis doorgebracht voor zware chemo en de daaropvolgende periode van isolatie omdat mijn immuunsysteem bijna geheel afgebroken was. De stamceltransplantatie is inmiddels alweer ruim 1,5 jaar geleden en tot dusver (altijd even afkloppen!) zijn mijn nieuwe bloedcellen en ik geweldig goede vrienden. Ik kan en doe inmiddels weer alles wat ik voor mijn ziekte ook deed. Nu maar hopen dat het goed blijft gaan!

Tussen alle hectiek door (dit was nog maar het topje van de ijsberg …) heeft mijn hoofd lang niet gestaan naar het schrijven van verhalen. Ik heb wel van alles voor mijn kinderen en andere familie geschreven en lesmateriaal voor de school waar ik werk. Maar deze zomer begon het opeens weer te kriebelen! Ik denk dat dat een teken is dat ik nu langzaamaan weer wat meer vooruit durf te kijken in plaats van me alleen maar te focussen op het hier en nu en van alles te regelen ‘voor het geval dat’.

Ik had al jaren een vervolg op Magnetar klaarliggen, maar aarzelde steeds of ik er iets mee wilde doen. Een groot deel van die aarzeling kwam doordat een van de personages uit Magnetar zijn roepnaam deelt met mijn zoontje. (Toen ik Magnetar schreef, was ik er nog van overtuigd dat ik nooit kinderen zou krijgen, dus was het veilig om mijn favoriete jongensnaam te gebruiken, haha.) Hun volledige naam is dan wel anders, maar ik vond het toch echt té raar en ongemakkelijk om te schrijven over een personage met dezelfde roepnaam als mijn zoontje, zeker gezien de vage shit die het personage in kwestie uitspookt, haha. Dus zat ik heel lang vast, want ik kon geen naam bedenken die net zo goed zou passen.

En toen opeens had ik het! Lysander ‘Luuk’ Janssen gaat tegenwoordig door het leven als Maxander ‘Max’ Janssen. Ik had niet gedacht dat het mogelijk was, maar ik vind zijn nieuwe naam eigenlijk nog beter passen dan zijn oude! Dus nu kan ik weer naar hartelust vage shit over hem schrijven zonder dat het raar is. 😉 En blijkbaar was dit voldoende om mij over m’n mentale blokkade heen te helpen, want opeens kreeg ik allemaal ideeën over hoe ik Singulariteit kon verbeteren en had ik ook prompt zin om Magnetar onder handen te nemen.

Naast Luuks nieuwe naam (en zijn aangeboren hartafwijking, want er zijn niet genoeg magische superhelden met een AHA 😉 en daarbij bleek het een boel over hem te verklaren!) zijn er nog een paar significante veranderingen. Ik heb het hele beginstuk van Magnetar eruit geknikkerd en één personage uit zowel Magnetar als Singulariteit. Neil heeft weer ouders, maar die zijn niet heel aanwezig omdat ze een B&B zijn begonnen in mijn geliefde Wales. Zijn moeder is obsessief Welsh aan het leren en spreekt hem dus stug aan met cariad (liefde, lieveling, schat), hihi. En nog een belangrijke wijziging: er wordt niet meer gesproken van magie en magiërs, maar van metapsychische (ofwel meta-)vaardigheden en meta’s.

De nieuwe versie van Magnetar schiet al aardig op. Er moeten aan het begin nog twee nieuwe hoofdstukken ingevoegd worden en ik moet het geheel nog een keer nalopen op inconsistenties. En dan is het door met Singulariteit! Daarin heb ik denk ik al een jaar of 8 geen grote wijzigingen aangebracht, maar binnenkort gaat het toch behoorlijk op de schop. Ik heb nu namelijk eindelijk duidelijker voor ogen hoe ik de verhaallijn van de main bad guy kan verwerken in het verhaal. Dus nog zat te doen de komende tijd!

Trouwens nog een fun fact: toen ik eind 2009 de allereerste woorden van wat voorafgaat aan Magnetar op papier zette, was ik net zo oud als Cassie, Max en Niamh in Magnetar (dat zich afspeelt in 2041/2042). Inmiddels zijn we 13 jaar verder en heb ik zelf een dochter en een zoontje die maar één jaar schelen met Cassie en Max, die volgens de tijdlijn van Magnetar op 23 september 2019 geboren zijn (mijn kinderen in 2018 en 2020). Grappig idee dat zij als ze echt bestaan hadden ook de coronaperiode soort van meegemaakt zouden hebben en dat Max door dezelfde cardiothoracaal chirurg zou zijn geopereerd als mijn zoontje.

Tot slot nog iets heel leuks om te delen: deze recente review van Titanium! Een tijdje terug las ik wat reviews op Hebban, waarin Titanium ‘toch vooral een doktersromannetje’ werd genoemd en in een andere review werd gezegd dat ik karaktermoord had gepleegd op Michelle Dijon (of iets van die strekking), dus ik was behoorlijk nerveus toen ik hoorde dat Maarten Titanium aan het lezen was. Dat bleek gelukkig onnodig!

Toch weet Van Ness in die 150 pagina’s een gelikt plot, actiescenes (inclusief gigantische mechs die, jawel, Titanen genoemd worden), een romance, en een sloot tie-ins met de rest van het universum te verwerken. Een groot deel van de worldbuilding (of eigenlijk universe building, want Titan is wel degelijk een product van dit boek) kan worden overgelaten aan de overige boeken in de serie, waardoor Titanium een zeer gefocust boek is, dat van begin tot eind een lach op mijn gezicht toverde.
Maarten op Goodreads.com