Twee weken geleden postte ik vol optimisme dat ik vanaf nu elke twee weken iets ging schrijven op deze website. Vervolgens werd ik prompt geveld door een verkoudheid die maar niet overging en na anderhalve week een voorhoofdsholteontsteking bleek te zijn. Gelukkig sloegen de antibiotica snel aan! Gevolg is wel dat ik de afgelopen twee weken niet veel met SF/F heb kunnen doen, aangezien ik een significant deel van de tijd knock-out op de bank lag.

Nou ja, dat is niet helemaal waar, want wat ik de afgelopen twee weken wél heb gedaan, is Star Trek: Strange New Worlds bingen! Ik keek zo ongeveer als kleuter al naar Star Trek, met dank aan mijn moeder, die een grote sciencefictionfan was, en mijn allereerste woordje Engels was niet geheel verrassend captain. We keken samen The Original Series, The Next Generation, Voyager en Deep Space 9 en ik vond ze allemaal geweldig. Maar de nieuwere series wisten me nooit zo te boeien. Tot deze! Ik moest even wennen aan een andere Spock (hij is al zo lang ik me kan herinneren mijn held), maar inmiddels vind ik hem erg tof. Deze Uhura vind ik ook erg leuk!

En nog een positief gevolg van twee weken ziek zijn: net als vorig jaar zomer toen ik geveld was door een mysterieus virus (compleet door de medische molen gehaald; niets gevonden) kreeg ik opeens inspiratie voor een kortverhaal. Daar kan ik verder helaas niets over zeggen, aangezien ik overweeg om het in te sturen voor ofwel Waterloper 2025 of de Harland Prijs 2025. Binnenkort maar eens een of twee proeflezers zoeken voor een second opinion.

Nog drie dagen lesgeven te gaan en dan is het kerstvakantie! Er staan helaas al weer veel te veel dingen op de planning, maar ik hoop toch ook tijd te kunnen vinden om de laatste paar gaten in Magnetars vervolg Singulariteit op te vullen. Hopelijk wordt 2025 dan eindelijk het jaar waarin ik wat kan gaan doen met die twee! Hieronder vast een sneak preview van Magnetar (hoewel de uiteindelijke flaptekst ongetwijfeld weer geheel anders gaat zijn).

Ter referentie: de Ierse naam ‘Niamh’ wordt uitgesproken als ‘Niev’ (vgl. de Engelse variant ‘Neve’).

Magnetar

Liverpool, eind 2041. Een Britse ICT’er die na een fietsongeluk hersendood verklaard is en toch zijn ogen opent. Twee Nederlandse studenten die een ontmoeting hebben met de geest van hun overleden oom. Klopgeesten en andere paranormale verschijnselen in de Verenigde Staten. Drie dingen die niet gerelateerd lijken — of toch wel?

Wetenschapsjournaliste Niamh Connelly denkt van wel en gaat op onderzoek uit. Zo komt ze in Nederland terecht, waar zo’n tien jaar eerder etherenergie ontwikkeld werd: een experimentele methode om energie te onttrekken aan voor de meeste mensen onzichtbare dimensies. Wat voor gevolgen had het gebruik van etherenergie toen, en wordt het misschien weer gebruikt?

Tijdens haar zoektocht komt Niamh achter de waarheid over etherenergie. Maar dat is niet het enige wat ze tegenkomt. Bloeit er wat moois op tussen Niamh en de sterke meta Maxander ‘Max’ Janssen, de zoon van de twee ontwikkelaars van etherenergie? En wat heeft de Amerikaanse promovendus Paul MacKenzie, alias wetenschapsvlogger The Shirtless Scientist, met dit alles te maken?

Magnetar is een verhaal over een natuurkundige techniek met grote gevolgen, maar ook een verhaal over mensen die ondanks hun bijzondere (meta)vaardigheden een heel gewoon (liefdes)leven hebben.