De afgelopen weken zijn weer belachelijk druk geweest, vooral doordat mijn zoontje een paar weken niet naar de dagbehandeling kon en ik dus mijn ‘vrije’ donderdag kwijt was. De laatste update is dus alweer een tijdje geleden.

Wat betreft Magnetar en Singulariteit is er op het moment niet veel te melden. Magnetar ligt bij de persklaarmaker. Ik hoop binnen afzienbare tijd de cover te kunnen delen! De redactie van Singulariteit is nog niet begonnen. Gelukkig maar, want anders was ik de afgelopen weken écht gek geworden, haha. (Nog gekker dan ik al ben. 😉 )

Er is wel een ander leuk nieuwtje: net als vorig jaar doet een verhaal van mij mee aan de Valentijnsactie van FantasyRomance.nl! Als je je inschrijft voor deze actie, krijg je op Valentijnsdag een stapel romantische fantasy- en SF-verhalen in je inbox. Dus een iets ander format dan vorig jaar, waarbij je in de aanloop naar Valentijnsdag af en toe een verhaal in je inbox kreeg.

Mijn verhaal van vorig jaar was Tempus non fugit, over een natuurkundedocent die samen met haar irritante collega klassieke talen vreemde ‘tijdsprongen’ moet oplossen. (Te lezen op o.a. Smashwords en via Kobo Plus.) Dit jaar doet het Magnetar-prequel Supernovae (te midden van witte dwergen) mee.

In deze novelle volg je wetenschapster Kate Janssen (een van de hoofdpersonen uit Magnetar en Singulariteit) van tiener die ervan droomt haar bijzondere (meta)vaardigheden natuurkundig te verklaren tot onderzoeker wier uitvinding voor grote problemen zorgt. Uiteraard met een flinke dosis romantiek! Dus wil je weten of Magnetar iets voor jou is? Schrijf je dan in voor de Valentijnsactie!

Maar … wel een waarschuwing vooraf: als je al zeker weet dat je Magnetar wilt lezen, is het misschien leuker om Supernovae pas ná Magnetar te lezen. Als je Magnetar t.z.t. bij mij bestelt, krijg je er een gratis boekje van Supernovae bij.

In deze blogpost kun je meer lezen over Supernovae. Hieronder nog een ander stukje:

Na een poosje stond ik op en liep ik naar de zee. Mijn metavaardigheden waren een soort spier die ik niet gewend was te gebruiken en ik merkte dat ik er echt moe van werd. Met de golven kabbelend tegen mijn voeten keek ik naar de heldere sterrenhemel. Het was daar prachtig. Een perfecte afsluiting van onze vakantie.

Achter me hoorde ik Kasper opeens scherp inademen. ‘Lee …’

Toen ik omkeek, zag ik dat de vonken boven de boomstam een patroon vormden: een hart met een pijl erdoorheen. Aan de ene kant verscheen een sierlijke L en aan de andere kant een K.

Ik kon niet horen wat ze tegen elkaar zeiden, maar ik kon het wel raden. Ik draaide me weer om naar de zee en sloot mijn ogen. Voor mijn geestesoog zag ik de twee supernova’s elkaar zó dicht naderen dat ze wel één geheel leken te worden.

En mocht je een hekel hebben aan verhalen geschreven in de eerste persoon? Geen zorgen: Magnetar en Singulariteit zijn beide geschreven in de derde persoon v.t. 🙂