In mijn vorige blog vertelde ik waarom ik Magnetar herschreven heb. Wat heb ik dan allemaal aangepast?

Voor mensen die de oude versie gelezen hebben, zal de verhaallijn niet als een verrassing komen. Het verhaal begint nog steeds met Neil die wakker wordt uit een coma waar hij niet uit wakker had moeten kunnen worden (uiteraard lekker dramatisch vlak voordat z’n organen getransplanteerd zouden worden) en er blijkt van alles aan de hand te zijn met ‘etherenergie’, een methode om energie te onttrekken aan voor de meeste mensen onzichtbare dimensies.

De uitwerking is echter héél anders.

Het verhaal begon wel héél langzaam, dus ik heb het eerste 1/3 deel van de boek er zo ongeveer integraal uitgeknikkerd en vervangen door een paar nieuwe hoofdstukken (die bij elkaar veel korter zijn). De spanningsboog is daardoor een stuk beter.

Een andere aanpassing is dat er niet meer gesproken wordt over ‘magie’ en ‘magiërs’, maar over het wetenschappelijker klinkende ‘metavaardigheden’ en ‘meta’s’. Hierbij hebben mijn personages zich laten inspireren door hun (en mijn) favoriete boekenreeks Het Galactisch Bestel van Julian May.

De grootste veranderingen zitten echter in de personages en hun onderlinge interacties. Ze hebben allemaal meer diepgang gekregen en in sommige gevallen is hun karakter (en daarmee bedoel ik dus niet character/personage, maar hoe ze zijn/zich gedragen) ook wat aangepast.

De twee personages die het meest veranderd zijn, zijn denk ik Max (de voormalige Luuk) en Paul. In mijn vorige blog kun je meer lezen over Max, en hier over zijn hartafwijking. In de vorige editie van Magnetar was Paul nog gewoon een natuurkundepromovendus. Een random post op Facebook leidde ertoe dat hij nu ook vlogt onder de naam The Shirtless Scientist. Waar melige buien al niet toe kunnen leiden! Ik heb echt veel te veel lol met hem gehad. Hij en Max spelen nog steeds dezelfde spelletjes (want: yay, een andere sterke meta! Ze komen allebei maar zelden meta’s tegen die zich met hen kunnen meten), maar de context is net wat anders. Met de kennis van nu waren ze namelijk niet helemaal ‘me too-proof‘ bezig. 😅

En wat betreft de dames (voordat iemand denkt dat die niet belangrijk zijn in het verhaal!): die zijn denk ik het minst veranderd. Hoofd-hoofdpersonage Niamh (spreek uit: Niev) Connelly, vanuit wier perspectief zowel Magnetar als het vervolg begint én eindigt, wás gewoon al heel cool. 😉 In deel 2 maakt ze een (vind ik, tenminste) heel coole ontwikkeling door. Hetzelfde geldt voor Cassie.

Verder zijn er onder invloed van het prequel Supernovae (te midden van witte dwergen) wat dingen aangepast wat betreft ‘de vorige generatie’, maar dat wordt denk ik al gauw té spoilery.

Oh ja, en misschien goed om te weten: er zitten géén expliciete seksscènes (meer) in Magnetar. Hier ga ik nog eens een afzonderlijk blogje aan wijden!