Dit schooljaar is tot dusver niet zo’n best jaar voor mij. Ik begon in augustus met een mysterieus virus waar ik flinke koorts van kreeg (cue een ziekenhuisdagje waarbij ik compleet doorgelicht werd) en nog weken kapot moe van was, gevolgd door drie zware verkoudheden. Het ging een paar weken goed, en toen ging de halve school plat door een griep die blijkbaar niet in de griepprik van dit jaar zat (vorig jaar werkte de griepprik perfect). En net toen ik dáárvan hersteld was, kregen mijn kinderen buikgriep waardoor ik een paar nachten amper sliep omdat ik bij elk kuchje overeind schoot met teiltje in de aanslag. 😅

Gaat dus lekker! Maar ja, is ook wel te verwachten als je met de weerstand van een peuter (mijn stamceltransplantatie is inmiddels bijna 3 jaar geleden) in het voortgezet onderwijs werkt en kinderen hebt die naar de opvang resp. de basisschool gaan… Het aantal verkoudheden is wel minder dan vorig jaar (toen raakte ik rond deze periode de tel kwijt), dus het gaat wel de goede kant op, ook al voelt het dit jaar niet zo. Naast alle virussen liep het op m’n werk ook niet lekker én zijn er zorgen om m’n zoontje. Gevolg was dat ik er in november en december nogal doorheen zat. Nog steeds, eigenlijk. Gelukkig is het bijna lente! Ik werd heel erg blij van het zonnetje van de afgelopen dagen.

Deze rotperiode (ik vind de herfst en winter sowieso al moeilijk…) dwingt me nu echter wel om na te denken over wat ik wel en niet wil. En wat is nou het enige wat ik écht leuk en ontspannend bleek te vinden in die rotmaand november (toen het ook nog eens de hele tijd k****weer was)? Sciencefiction. Zowel lezen als schrijven. Het was heerlijk om voor NaNo aan de slag te gaan met Magnetars vervolg Singulariteit. Inmiddels staat de teller op iets meer dan 90.000 woorden. Er is zó veel herschreven sinds de eerste versie van inmiddels 10 jaar geleden dat het nog wel even zal duren om alles weer glad te trekken, en ik heb mezelf weer compleet in een hoek geschreven met twee personages, maar ik ben wel hoopvol dat het me gaat lukken om dit keer wél een samenhangende versie te schrijven!

Dus, ik heb besloten dat 2024 mijn ‘SF-jaar’ gaat worden. 😉 En het jaar is goed begonnen: met een 17e plaats bij de Harland Prijs voor mijn verhaal over een natuurkundedocent met een voorliefde voor Nijntje! Mijn andere verhaal, dat ik afgelopen zomer bedacht toen ik koortsig onder de douche een existentiële crisis aan het hebben was, schopte het tot de 60e plaats. Aangezien ik de kans aanwezig achtte dat dit verhaal vanwege te weinig SF-elementen gediskwalificeerd zou worden, was dat een aangename verrassing! En die 17e plaats al helemaal! Hoewel ik wel een beetje baal dat ik nét de shortlist (mijn autocorrect suggereert steeds ‘shirtless‘, haha) niet gehaald heb. Ik was zó dichtbij! Maar inmiddels overheerst toch wel de trots. Mijn vorige twee pogingen bij de voorgangers van de Harland Prijs eindigden resp. ongeveer halverwege (Noorderlicht) en als gedeeld laatste (Kyra’s keuze). Aangezien ik de enige Zwijgende aarde-auteur ben die nog geen schrijfwedstrijd heeft gewonnen, voel ik echter wel de druk om het volgende keer nóg beter te doen. 😉

Mijn doelen voor dit jaar: de herziene versie van Singulariteit afmaken (de problemen waar ik het in mijn vorige post over had, heb ik inmiddels allemaal opgelost, maar vervolgens heb ik mezelf een nieuw probleem bezorgd 😂) én de eerste versie van Leia Lepton ontdekt het zonnestelsel schrijven. Het is de bedoeling dat dat een soort voorleesboek à la Pluk van de Petteflet wordt, maar dan in de ruimte. Mijn eigen L.E.I.A. wil nu ’s avonds na een stukje voorlezen uit Dolfje weerwolfje een nieuw stukje Leia Lepton, dus dat helpt wel om er echt mee aan de slag te gaan.

En ‘voor de leuk’: in een autootje als dit worden Leia, Luuk en hun ouders aan het begin van het verhaal door hun opa naar de ruimtelift gereden. (De BMW Isetta 300 is nog veel leuker, maar daar krijg je helaas niet genoeg mensen in.)